UTRATA INDYWIDUALNEJ MOTYWACJI

Jednym z powodów utraty indywidualnej motywacji jest to, co Kerr (1983) nazwał efektem darmowej jazdy. Pojawia się on wtedy, gdy każdy członek grupy zauważa, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż kto inny rozwiąże problem, a korzyści odniosą wszyscy członkowie grupy. Mając podobne poglądy, każda z osób dochodzi do wniosku, że jej praca jest zbędna, i w rezultacie wkłada w nią mało wysiłku. Kiedy wielkość grupy wzrasta, rośnie również prawdopodobieństwo, że ktoś inny w grupie roz­wiąże problem. Znaczenie wysiłku pojedynczych osób staje się coraz mniej­sze wraz z powiększaniem się grupy. Efektem związanym z darmową jazdą jest efekt wyrównywania tego, co uważa się za niesprawiedliwy podział pracy. Jeśli badani w grupie spodzie­wają się, że ich partnerzy będą „jeździć na gapę”, to mogą reagować biernością, by wyrównać wysiłki wkładane w to, co uważają za niespra­wiedliwą sytuację. Postępując w ten sposób, badani nie chcą wyjść w oczach reszty na „frajerów”, którzy ciężko pracują dla grupy, podczas gdy inni wokół odpoczywają. Popierając ten pogląd, Jackson i Harkins (1985) za­uważyli. że badani krzyczeli więcej, kiedy byli sami niż w parach (tj. nie robili nic) tylko wtedy, gdy nie mieli żadnej informacji dotyczącej wysiłku ponoszonego przez partnera. Kiedy ich poinformowano, że partner zamierza zwiększyć lub zmniejszyć wysiłek, dopasowywali do niego swoje działania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *