PRÓŻNIACTWO SPOŁECZNE

Zjawisko wyraźnej utraty motywacji w grupie zbadał Ringelmann (patrz wcześniej), a pod koniec lat siedemdziesiątych badania wznowił Łatane wraz ze współpracownikami, którzy nadali zjawisku nazwę społeczne­go próżniactwa. Wczesne obserwacje próżniactwa społecznego doty­czyły prostych czynności fizycznych, takich jak krzyk lub klaskanie w dło­nie, wykonywane indywidualnie lub w grupie. Na ogół wyniki tych badań świadczyły o tym, że natężenie wysiłku maleje wraz ze wzrostem liczebno­ści grupy (np. Łatane, Williams, Harkins, 1979). Późniejsze doświadczenia wykazały powszechność tego efektu oraz próżniactwa pojawiającego się w kilkunastu niefizycznych czynnościach. Dane na temat próżniactwa spo­łecznego są zgodne z głównymi przesłankami teorii wpływu społecznego (Łatane, Nida, 1980). Kiedy dana osoba jest członkiem grupy poddanym wpływom społecznym, wpływ tych sił na każdą z osób zmniejsza się odwrotnie proporcjonalnie między innymi do liczby osób w grupie. Wysunięto kilka wyjaśnień próżniactwa społecznego: darmowa jazda, efekt wyrównania wysiłków, lęk przed oceną i dorównywanie do standardu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *