POPARCIE HIPOTEZY

Geen (1985) znalazł pewne dowody na poparcie tej hipotezy w ekspe­rymencie, w którym badani o wysokim stałym poziomie lęku (mierzonym za pomocą standardowej skali) zdołali rozwiązać mniej anagramów, kiedy eksperymentator obserwował ich i oceniał, niż gdy nie podlegali ocenie lub pracowali w samotności. Badani, którzy znaleźli się w warunkach silnego lęku przed oceną, zgłaszali również wyższe natężenie lęku niż ci o wysokim stałym poziomie lęku w dwóch pozostałych sytuacjach. W dodatku korela­cja pomiędzy stanem lęku a liczbą rozwiązanych anagramów była ujemna w każdych warunkach eksperymentu. Najwyższą korelację ujemną odkryto w grupie osób ocenianych i mających wysoki stały poziom lęku. Wyniki pokazały zatem, że bycie obserwowanym przez osobę oceniającą stwarza stan lęku, a on prowadzi do obniżenia tempa reakcji związanej z zadaniem.W drugim badaniu nad powstrzymywaniem reakcji Geen, Thomas i Gammill (1988) przetestowali połączony wpływ obserwacji i współdzia­łania na wykonanie. W ten sposób zastosowali się do hipotezy wysuniętej przez Geena (1980), mówiącej, że efekt współdziałania jest większy w obec­ności obserwującego eksperymentatora. Badani wykonujący zadanie wraz z trzema współtowarzyszami i obserwowani przez eksperymentatora ułoży­li mniej anagramów i zgłaszali wyższy poziom lęku niż ci, którzy pracowali w towarzystwie innych, ale bez obecności eksperymentatora. Kiedy był on nieobecny, nie zauważano żadnych ogólnych efektów współdziałania, co sugerowało, iż efekt współdziałania wymagał pośrednictwa eksperymenta­tora.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *