POBUDZAJĄCE EFEKTY SPOŁECZNEJ OBECNOŚCI

Pierwsze uwagi krytyczne na temat teorii Zajonca dotyczyły natury społecznej obecności, koniecznej do wzrostu popędu. Podczas gdy Zajonc (1965) uznał, że sama obecność innych wystarczy, by wpłynąć na daną osobę, niektórzy badacze twierdzili, że inni muszą być przez badanego darzeni szacunkiem jako potencjalni sędziowie lub krytycy. Uważa się zatem, że popęd jest bezpośrednio poprzedzany niepokojem lub lękiem przed oceną. Cottrell i jego współpracownicy (Cottrell, Wack, Sekerak, Rittle, 1968) zauważyli, że do facylitacji społecznej nie dochodziło, kiedy otoczenie nie zwracało uwagi lub nie wiedziało, co robi dana osoba. Inne eksperymenty również pokazywały, że obserwatorzy o wysokiej pozycji społecznej wywierają większy wpływ niż obserwatorzy o niskim statusie (np. Henchy, Glass, 1968), co sugeruje, że ci pierwsi mogą wywołać silniejszy lęk przed oceną niż ci drudzy. W badaniach potwierdzających ten wniosek, Seta, Crisson, Seta, Wang (1989) udowodnili, że status innych osób obecnych ma duże znaczenie przy wywoływaniu pobudzenia. Podczas gdy powiększenie grupy obserwatorów o osoby z wysoką pozycją prowadzi do nasilonego pobudzenia, to powiększenie jej o osoby o niskim statusie może je zmniejszyć przez obniżenie ogólnego poziomu lęku przed oceną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *