LĘK PRZED ODRZUCENIEM

Bliską koncepcji Greenberga i jego współpracowników teorię zapro­ponowali Baumeister i Tice (1990), którzy kładli mniejszy nacisk na lęki egzystencjalne, a większy na potencjalnie adaptacyjną stronę lęku społecz­nego. Lęk społeczny może służyć jako sygnał ostrzegawczy, że jeśli dane zachowanie nie zostanie zmienione, dojdzie do społecznego odrzucenia. Każde działanie, które może spowodować, że dana osoba wyda się nieatrak­cyjna lub bezużyteczna dla grupy społecznej, może wywołać odrzucenie i dlatego wywołuje sygnał ostrzegawczy. Lęk powstrzymuje zatem zacho­wanie, skupia uwagę na tym, co zrobiono źle, oraz motywuje osobę do szukania innego kierunku atywności. Taką możliwość stwarzają wymienione wcześniej działania, które po­magają unikać porażki lub innych negatywnych skutków dzięki kontroli zachowania, większej motywacji do robienia pewnych rzeczy, a powstrzy­mania się od innych. Zjawisko facylitacji i próżniactwa społecznego znaj­duje się w obrębie tej szerokiej dziedziny zachowania. Jednak jest również możliwe, że dana osoba wybierze inne kierunki działania z szerokiej gamy strategii poznawczych przedstawionych w badaniach dotyczących utrzyma­nia samooceny, takie jak: przeszkadzanie samemu sobie, służące własnemu „ja” atrybucyjne uprzedzenia, szukanie usprawiedliwień lub symboliczne samospełnienie (Geen, 1991). Każdą ze strategii można uważać za proces, za pomocą którego człowiek usiłuje uniknąć obwiniania lub krytyki ze strony innych za swoje niepowodzenia lub inne społecznie niepożądane efekty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *