LĘK PRZED OCENĄ

Próżniactwo społeczne tłumaczono również jako normalną reakcję na zadania trudne, nieciekawe i inne, które nie wzbudzają zaangażowania u osoby badanej. Ten argument opiera się na założeniu, że zadania powszechnie stoso­wane w eksperymentach są nudne i bez znaczenia. Dlatego ludzie próbują unikać ich wykonywania, dopóki nie zostanie wprowadzony społeczny przy­mus. Kerr i Bruun (1981) nazywają to strategią „chowania się w tłumie”, wskazując, że członkowie grupy dostarczają anonimowości osobie, która nie czuje motywacji do działania. W eksperymentach dotyczących nieróbstwa schronienie to jest zwykle ułatwiane poprzez powszechne praktyki sumowania wyników pracy członków grupy. Wyróżnianie wyników każdej z osób elimi­nuje społeczną bierność (Williams, Harkins, Łatane, 1981). Zastosowanie tego odkrycia stwarza możliwość, że badani zaczną się obawiać, iż zostaną ocenieni przez eksperymentatora (jak to już pokazano w badaniach nad lacylitacją społeczną) i dlatego w warunkach braku ano­nimowości przestają próżnować. Tak się dzieje szczególnie wtedy, kiedy badani wierzą, że ich wykonanie jest porównywane z wykonaniem ich współtowarzyszy, i dlatego efektywnie z nimi rywalizują.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *